Αρβανίτη - Kαραντάσσιου

Μετά  το  χρυσό  μετάλλιο  της  Αγγλίας  και  άλλον  ένα ημιτελικό  στο   Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, μετά  από  πολύχρονη  παρουσία  στον  αθλητισμό, πήρα  τη  «δύσκολη» όσο  και  «εύκολη»   απόφαση  να  εγκαταλείψω   την  ενεργό  δράση.
Πάντα  έλεγα  μέσα  μου  ότι  η  ιδανικά  κατάλληλη  στιγμή  θα  ήταν  μετά  από  ένα χρυσό  μετάλλιο. Είμαι  τυχερή  που  πραγματοποιήθηκε  αυτή  η  ευχή.
Καθ’ όλη  τη  διαδρομή  μου  έζησα  πολύ  όμορφες  στιγμές  με  την  Έφη  και  τη  Βίκυ, καθώς  και  με όλους  τους  συνεργάτες  μου. Στη  πορεία  βέβαια  πρέπει  να  πω  ότι  αντιμετώπισα  αρκετές  δυσκολίες και   εμπόδια   όμως  με  πίστη  και  σκληρή  δουλειά  κατάφερα  να  αγγίξω  τα  όνειρά  μου.
 
Η αποκομιδή  όλων  αυτών  των  κόπων  ξεπέρασε  και  τις  αρχικές  μου  προσδοκίες,  όταν  το  ’98  με  την  Έφη  άφηνα  τη  σιγουριά  της  σάλας  για  ένα  «νέο  και  άγνωστο»  άθλημα,  το  οποίο  έμελλε  να  με  αποζημιώσει  με  μια  ανεκτίμητη  αθλητική  ζωή,  γεμάτη  συγκινήσεις.
Δε  μένει  παρά  να  ευχαριστήσω  ιδιαίτερα  τις  συμπαίκτριες  μου  Έφη  και  Βίκυ  για  τα  όσα  μοιραστήκαμε,  τους  προπονητές  και  συνεργάτες  που  είχα , την  Ομοσπονδία  και  τους  χορηγούς  που  βοήθησαν  τις  ομάδες  μου  σε  δύσκολους  καιρούς.
Τέλος  θέλω  να  ευχαριστήσω  το  φίλαθλο  κοινό  που  με  αγκάλιασε  από  όταν  ξεκίνησα  το  ταξίδι  μου, από  την  άμμο  του  Σχοινιά  μέχρι  το  Σύδνευ, με  ακολούθησε  από  τη  Ρόδο  και  το  Ξυλόκαστρο  έως  το  Σταβάνγκερ,και  συνέχισε  να  είναι  κοντά  μου  μέχρι  το  μακρινό  Πεκίνο. 
 
Το σπουδαίο  ήταν  ότι  μου  στάθηκε  όχι  μόνο  στις   χαρές  αλλά  κυρίως  στις  λύπες και  αυτό  δεν  θα  το  ξεχάσω  ποτέ.
Τώρα  η  επιθυμία  μου  είναι  να  βρεθώ  κοντά  στην  οικογένειά  μου  και  τους  ανθρώπους  που  αγαπώ, θέλω  να  τους  ανταποδώσω  λίγη  από  την  υπομονή  και  το  θάρρος  που  μου  έδωσαν  όλα  αυτά  τα  χρόνια, ενθαρρύνοντάς   με να  κυνηγήσω  το  όνειρό  μου.

Δεν  θα  σταματήσω  να  παρακολουθώ  το  άθλημα  που  αγάπησα  και  δε  θα πάψω  να  χαίρομαι  με  τις  επόμενες  επιτυχίες  που  ελπίζω  να  γίνουν  ακόμα  περισσότερες  από  τις  υπάρχουσες.

Επιτέλους  καταφέραμε  να  επιστρέψουμε  στη  κορυφή,  αφού  κατακτήσαμε  το  χρυσό  μετάλλιο  στο  Ευρωπαϊκό  Πρωτάθλημα  στο  Μπλακπουλ  της  Αγγλίας. Ήρθε  σε  μια  πολύ  καλή  στιγμή,  μετά  από  ένα  μήνα    δύσκολο  για  εμάς , τόνωσε  την  αυτοπεποίθησή  μας  και  μας  δικαίωσε  ηθικά  τώρα  που  τελειώνει  σιγά-σιγά  η  σεζόν.

 Οι  τελευταίες  δέκα  μέρες  ήταν  δύσκολες  μια  που  είχαμε  προβλήματα,  αλλά  προσπαθήσαμε  να  τα  ξεχάσουμε  και  να  δείξουμε  τον  καλό  μας  εαυτό  εκεί, όπως  και  έγινε.

Η  επιτυχία  βέβαια  ήταν  διπλή  αφού  στο  βάθρο  βρεθήκαμε  και  οι  δυο  εθνικές  ομάδες,  και  η  Θάλεια  με  τη  Μαρία  στη  τρίτη  θέση,  και  έτσι  το  όνειρό  του  προπονητή  μας    επί  τέσσερα  χρόνια  ήδη,  έγινε  πραγματικότητα. Ήταν  συγκινητικό  να  κυματίζουν  δυο  ελληνικές  σημαίες  ,κάτι  που  δεν  έχει  ξανασυμβεί  ποτέ  στο  Μπιτς –Βόλλευ .

Αύριο  μεταβαίνουμε στο  Σόσι  της  Ρωσίας  προκειμένου  να  λάβουμε  μέρος  στο  επόμενο  Πανευρωπαϊκό    και  μετά  να  πάμε  τις  πολυπόθητες  διακοπές. Δεν  κατάφερα  να  πάω  διακοπές  μέχρι  τώρα  και  ελπίζω  να  γυρίσουμε  καλά  και  να  ξεκουραστούμε  επιτέλους,  έπειτα  από  μια  τόσο  κουραστική  χρονιά.

Τα  τουρνουά  συνεχίζονται,  μαίνονται  άλλα  3  αλλά  θα  συζητήσουμε  μόλις  γυρίσουμε  από  τις  διακοπές  μας  αν  θα  τα  ακολουθήσουμε.

Γεια  σας  και  θα  τα  ξαναπούμε.

Δυο μέρες πέρασαν από τον τελευταίο μας αγώνα απέναντι στις Βραζιλιάνες και αυτή τη στιγμή, πιο ήρεμη από τις προηγούμενες μέρες,πίνω τον καφέ μου και σκέφτομαι αυτά που ζήσαμε εδώ με τη Βίκυ.

Σήμερα αρχίσαμε να ξαναβρίσκουμε το χαμόγελό μας και να σκεφτόμαστε τη συνέχεια, να οργανώνουμε τις επόμενες προπονήσεις, τα τουρνουά που θα πάμε και τις διακοπές που θα κάνουμε για μια εβδομάδα, πριν επιστρέψουμε στη δράση.

Αν και νιώθουμε στενοχώρια από την απόδοσή μας εδώ, φαίνεται ότι οι ευχές και η αγάπη σας φώτισαν το σκοτεινό μας βλέμμα και ανακούφισαν τη βαριά μας διάθεση.

Από τα μηνύματά σας κατάλαβα ότι η επιτυχία δεν είναι παντοτινή, η αποτυχία δεν είναι μοιραία και αυτό που μετράει είναι το θάρρος μας να συνεχίζουμε. Αυτό πρέπει να κάνουμε και κάπως έτσι πρέπει να πορευτούμε, κοιτάζοντας αισιόδοξα το μέλλον και θέτοντας καινούριους στόχους.

Οι Ολυμπιακές μου εμπειρίες ήταν ιδιαίτερα διδακτικές και για μένα και για τη Βίκυ και θα προσπαθήσουμε να τις αξιοποιήσουμε όχι μόνο στο γήπεδο αλλά γενικότερα στη ζωή μας μια που τα διδάγματα είναι πολλά και σημαντικά.

Έχουμε την ευθύνη, γνωρίζουμε τα λάθη μας και όπως πράξαμε τόσες άλλες φορές, τα αποδεχθήκαμε, τα συζητήσαμε μεταξύ μας και αποφασίσαμε, αυτά να είναι ο οδηγός μας για να προχωρήσουμε στους επόμενους μεγάλους αγώνες που θα παίξουμε.

Βέβαια για μένα δεν ξέρω αν θα υπάρξουν επόμενοι Ολυμπιακοί αγώνες, αλλά μεγάλος αγώνας είναι και αυτός της «ζωής» και όταν σε αυτόν έχεις το πάθος, την  υπομονή και τον χαρακτήρα που απαιτείται, τότε ευκολότερα θα βγουν όλα αυτά στο γήπεδο.

Το αποτέλεσμα με κάνει να λυπάμαι, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα άλλαζα, όσα έχω κάνει με τη Βίκυ αυτά τα 4 χρόνια για την ελάχιστη Ολυμπιακή διάκριση. Όλα αυτά ήταν και είναι το καμάρι μας, για όλα αυτά έχουμε κουραστεί πολύ, έχουμε χαρεί πολύ, έχουμε κλάψει και πολύ, μαζί και οι δυο, όπως και τώρα.

Αυτό είναι ο αθλητισμός για μένα, για αυτό παίζω μέχρι αυτή τη στιγμή και για αυτά τα συναισθήματα, έχω θυσιάσει κομμάτια από την προσωπική μου ζωή.

Ευχαριστώ τη Βίκυ για όλα όσα έχουμε περάσει και θα προσπαθήσω να αγωνιστώ όσο καλύτερα μπορώ για όσο καιρό ακόμα θα παίξουμε μαζί.

Η αγάπη σας είναι ανεκτίμητη και η στήριξή σας πολύτιμη για την συνέχεια.

Θα τα ξαναπούμε.

Ευχαριστώ πολύ,

Βάσω

Μια  μέρα  απομένει  για  την  έναρξη  των  αγώνων και  τρεις  μέρες μέχρι  το  πρώτο  μας παιχνίδι. Είμαστε  ενθουσιασμένες  και   πολύ  χαρούμενες  που  ζούμε  την  ατμόσφαιρα  στο  Ολυμπιακό  χωριό, λίγες  ώρες  πριν  μπούμε  όλοι  στα  γήπεδα  να  συναγωνιστούμε  για  το ποιος  είναι  ο  καλύτερος.

Σκεφτόμαστε  ήδη  την  αυριανή  τελετή, σιδερώνουμε  τα  σακάκια  μας, δοκιμάζουμε  τα  ρούχα  μας  και  φυσικά  φορτίζουμε  από  σήμερα  τις  μπαταρίες  των  φωτογραφικών  μηχανών  γιατί  τα  «κλικ» που  θα  συνοδεύουν  την  τελετή  θα  είναι  ατελείωτα.

Όλοι  οι  Έλληνες  είμαστε  μαζί  σε  3  κτίρια  και  είναι  όμορφα  που  βλέπω  τους  συναθλητές  μου  όλους  μαζί. Από  την  άλλη,  αν  και όλοι  είμαστε  μόλις  156, νιώθω  την  ανάγκη  να  τους  δω  όλους  να  αγωνίζονται, (αν  και   δύσκολο),  αλλά  και    να  μοιραστώ   τον  αγώνα  τους.

Οι αδερφές Σβάιγκερ
Ελπίζω  να  τα  καταφέρουμε  όλοι… Εμείς  αγωνιζόμαστε  την  Κυριακή  με  τις  Αυστριακές  αδερφές  Σβάιγκερ. Είναι  ένα  δύσκολο  πρώτο  παιχνίδι  δεδομένου  ότι  θα  υπάρχει  και  άγχος,  μπορεί  όμως  να  εξελιχθεί  καλά,  αν  ακολουθήσουμε  την  τακτική  που  μας  έχει  πει  ο  προπονητής  μας  και  αν είμαστε  και  σε  καλή  μέρα  φυσικά.

Αυτές  τις  τρεις  μέρες  οι  προπονήσεις  έχουν  πάει  καλά,  ο  καιρός  είναι  δυσμενής  με  παρά  πολύ  υγρασία, που  μας  δυσκολεύει  και  μας  εξαντλεί .Κάνουμε  το  καλύτερο  δυνατό  προσέχοντας  την  διατροφή  μας  και  πίνοντας  ατελείωτο  νερό.

Το  Ολυμπιακό  χωριό  είναι  πολύ  ωραίο,  έχει  όμορφους  κήπους, καθαρά  και  μεγάλα  διαμερίσματα  για  τους  αθλητές, ωραίους  χώρους  αναψυχής  και  καλό  φαγητό. Οι  Κινέζοι  εθελοντές  είναι  εξυπηρετικοί  αν  και  τα  αγγλικά  τους  κάποιες  φορές υπολείπονται…

Όμως  η  καλή  διάθεση  μετράει. Αυτή  τη  στιγμή  βάζω  πάγο  στον  ώμο  μου  και  σκέφτομαι  πώς  θα  κερδίσω  τον  αντίπαλο. Σας  αφήνω  για  να  τελειώσω  το  ματς..!!!!

Αγαπητοί μας αναγνώστες, συγχωρείστε μας την μερική καθυστέρηση, αλλά τα συνεχόμενα ταξίδια δεν μας δίνουν το χρόνο να είμαστε στην «ώρα  μας» στο  Blog… αλλά είναι μεγάλη  χαρά να μοιραζόμαστε μαζί σας  όλα όσα μας συβμαίνουν στα επεισοδιακά τουρνουά.

Καταφέραμε λοιπόν να παίξουμε το πρώτο μας ημιτελικό στο Παγκόσμιο της Βαρκελώνης και συνεχίζουμε ακάθεκτες να κυνηγάμε τον επόμενο ημιτελικό, όσο δύσκολο και αν είναι.

Η ομάδα μας έχει καλό ρυθμό, κάτι που αντικατοπτρίζεται στα μονοψήφια αποτελέσματα, έχει βελτιώσει το μπλόκ και την άμυνά της, ενώ κρατάει σε καλό επίπεδο το σερβίς και την αλλαγή.

Πήραμε την έβδομη θέση στη Πολωνία, ενώ χάσαμε την οκτάδα στο Βερολίνο μόλις στο τρίτο σετ, από τις Κινέζες Τιαν Ζια/Γουανγκ (νούμερο 7 του ταπλό) που αναδείχτηκαν δεύτερες τελικά απέναντι στις Αμερικάνες Γουόλς/Μέι (ν.1 του ταμπλό!).

Οι ρυθμοί που ταξιδεύουμε είναι ασύλληπτοι, καθώς επιστρέφουμε μόλις για μιάμιση μέρα στο σπίτι μας και αμέσως ξαναφεύγουμε για το επόμενο τουρνουά, που τώρα θα είναι στο Παρίσι και στη συνέχεια το Στάβανγκερ της Νορβηγίας.

Υπάρχει λίγη κούραση και πολλή όρεξη να καταφέρουμε ακόμα καλύτερες θέσεις και μετάλλια. Ο χρόνος πριν τους Ολυμπιακούς έχει μειωθεί αισθητά στον ενάμιση μήνα και στόχος μας είναι να είμαστε όσο πιο ανταγωνιστικές γίνεται, κρατώντας τους μέτριυος κάτω από μας και κάνοντας το καλύτερο με τους ισχυρούς.

Δεν έχουμε αρνητικό άγχος μπορώ να πω ότι είμαστε πιο ήρεμες στο παιχνίδι μας σε σχέση με άλλες χρονιές και έχουμε  περισσότερη  εμπιστοσύνη  στους  εαυτούς  μας.

Θα προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε αυτό το κλίμα, ασχέτως αποτελεσμάτων και να βελτιώσουμε τις αδυναμίες μας μέχρι την έλευση των Ολυμπιακών αγώνων.

Θα σας ενημερώνουμε και επιθυμούμε να σας ευχαριστήσουμε πολύ για την στήριξή  σας!!

Βάσω